Selecteer een pagina

Nog zo’n paddenstoel?

Nog zo’n paddenstoel?

Coaching lijkt een beetje een modeverschijnsel, vind je niet? Begrijp me goed, ik wil het zeker niet devalueren, toch lijkt het of de coaches als paddenstoelen uit de grond schieten en tja, ik ben er één van.

Op de middelbare school had ik allerlei quotes en korte gedichtjes in mijn agenda staan, teksten die mij raakten. En één ervan was de volgende: “Is het waar, Heer, dat iedere man, iedere vrouw een geheim heeft, een niet te vertellen gebeuren?”

Jarenlang heb ik over dit zinnetje nagedacht. Ik hoorde mensen zeggen: ‘Wat heeft hij, wat heeft zij nou meegemaakt?’. En iedere keer opnieuw raakte het me. Ik heb al jong geleerd dat er veel verdriet en pijn in deze wereld was. Opgroeien binnen het Leger des Heils was voor mij ook de pijn en verdriet van mensen om je heen leren zien. En toch ….. dwars door de werkelijkheid heen bleef de hoop.

Voor mij is coaching het erkennen van je leven. Het erkennen van wat was, wat is en uitzien naar wat komt. Het is een moment van stilstaan. Zowel de pijn als de vreugde uit je leven ervaren. Ik heb mogen ervaren dat op het moment dat ik stilstond en mijn pijn en mijn vreugde in de ogen keek, ik juist daardoor verder kon. Niet wetende wat er komt, wel wetende wie ik was, wie ik ben en uitzien naar wie ik word.

We zijn als gebroken mensen onderweg op ons pad. Tijdens onze tocht komen we anderen tegen. Daar waar we vroeger sterke gemeenschappen vormden, zijn we tegenwoordig soms los zand. Laat het je in ieder geval niet beroven om jezelf aan te gaan. Soms zit je zo in je eigen stukje, dat het goed is dat iemand naar je luistert en je een vraag stelt. Een vraag, zodat jij weer zicht krijgt op jezelf.

En ja, dan blijft de hoop. Niet de hoop dat er mensen zijn zonder pijn en verdriet. Wel de hoop dat we allemaal de potentie hebben om te groeien en te bloeien. Wil jij je verhaal delen. Bel ons gerust. En weet, jij bent waardevol.